Andrzej Hiolski – Pieśni Wędrowca

 

To filmowy portret jednego z najwybitniejszych wokalistów polskich drugiej polowy XX wieku, Andrzeja Hiolskiego (1922 Lwów – 2000 Kraków), jest to jednocześnie jedyny zachowany portret. Cudowny człowiek, wspaniały artysta… wielka osobowość. Program ten pierwotnie okazał się na antenie regionalnej TVP Kraków, a następnie byl emitowany kilkakrotnie w TVPolonia, polskiej stacji satelitarnej.
Az 1/3 programu zajmują wspomnienia o pierwszych 20 latach spędzonych we Lwowie; przerywam je „filmowym kontrapunktem” plenerów Lwowa, opartym na pieśni Roberta Schumana „Ich grolle nicht”. W moim odczuciu pieśń ta – w interpretacji A. Hiolskiego – w pełni oddaje „stan ducha” wszystkich „Lwowiaków” – nie tylko pana Andrzeja. Jest to tez mój osobisty hold złożony pamięci mego dziadka Jana, który był jednym z „Orlat” – legendarnych obronców Lwowa.

Robert Schumann: Ich grolle nicht Ich grolle nicht und wenn das Herz auch bricht. Ewig verlorenes Lieb, ich grolle nicht. Wie du auch strahlst in Diamantenpracht, es fällt kein Strahl in deines Herzens Nacht.